ΩΡΩΠΟΣ
Τάσεις

Δήμος Ωρωπού. Φωνάζουμε επειδή υπάρχει λόγος ή επειδή κάνουμε αντιπολίτευση?

Δύο γεγονότα αυτή την εβδομάδα προκάλεσαν συζητήσεις και σχόλια επικριτικά για ενέργειές που αφορούν την Δημοτική Αρχή και τον Δήμαρχο Γιώργο Γιασημάκη.

Δεν θέλω σε καμιά περίπτωση να γίνω συνήγορος υπεράσπισης του Δημάρχου, αλλά θα προσπαθήσω νηφάλια και χωρίς υπερβολές να αποτυπώσω την δικιά μου άποψη, με βάση τα όσα πραγματικά συνέβησαν, τα όσα πραγματικά ισχύουν και τα όσα κάποιοι ισχυρίζονται πως ισχύουν.

Το  πρώτο ζήτημα έχει να κάνει με την επιλογή από την Περιφέρεια του Δήμου Ωρωπού να είναι ένας από τους 5 στην Ανατολική Αττική που θα εφαρμόσει το πρόγραμμα «Σύστημα πρόγνωσης και παρακολούθησης υγείας ευπαθών ομάδων». Η κριτική που ασκήθηκε έχει να κάνει με το ότι η συγκεκριμένη δράση της Περιφέρειας είχε καταγγελθεί από την Αντιπολίτευση και από μερίδα του τύπου, σαν «ύποπτη»  και μη σύμφωνη με τις διαδικασίες που έπρεπε να τηρηθούν. Έχουμε δηλαδή εδώ δύο διαφορετικά γεγονότα και κατά την γνώμη μου μια «νοητική» υπέρβαση προκειμένου να ασκηθεί κριτική στον Δήμαρχο Γιώργο Γιασημάκη, επειδή διεκδίκησε και πέτυχε την ένταξη του Δήμου Ωρωπού σε αυτό το πρόγραμμα.

Εδώ λοιπόν δημιουργείτε ένα εύλογο ερώτημα που έχει να κάνει με το εάν μπορεί ένας Δήμαρχος να αποποιείται ευκαιρίες για τον Δήμο και τους Δημότες του, επειδή αυτές οι ευκαιρίες έτυχαν κριτικής ή και καταγγελιών, για την νομιμότητα και την σκοπιμότητα τους? Αν  μπορεί δηλαδή ένας Δήμαρχος να κάνει επιλογή στο τι θα διεκδικήσει ή όχι, κρίνοντας όχι με βάση την ωφέλεια που θα προκύψει για την περιοχή του, αλλά λαμβάνοντας υπ όψιν τις «κραυγές και τους ψίθυρους» που προκύπτουν?

Ταπεινή μου άποψη είναι, πως εδώ έχουμε δύο εντελώς διαφορετικά ζητήματα και πως ο εκάστοτε Δήμαρχος της εκάστοτε περιοχής, δεν έχει το δικαίωμα να λέει όχι σε πράγματα που μπορεί να κερδίσει για τον τόπο του. Δεν έχει το δικαίωμα ένας Δήμαρχος να ακούει τις όποιες Αντιπολιτευτικές φωνές, από την στιγμή που η δράση που  διεκδικεί έχει εγκριθεί με τις νόμιμες διαδικασίες και έχει αποτελέσει υπαρκτή και ρεαλιστική πραγματικότητα. Άλλωστε και αν το κάνει αυτός ο Δήμαρχος, κάποιος άλλος θα το διεκδικήσει και θα το κερδίσει και τότε είναι βέβαιο πως πάλι κάποιοι-καμιά φορά «τυχαίνει» να είναι και οι ίδιοι-θα κάνουν κριτική και θα ανέβουν στα «κάγκελα». Αν μπει σε μια  τέτοια λογική τότε κάθε τι που θα θέλει να διεκδικήσει θα πρέπει να εξετάζεται διεξοδικά και με το πρίσμα της απόλυτης καθαρότητας, με φυσική συνέπεια την καθυστέρηση επίδειξης ενδιαφέροντος, που τις περισσότερες φορές θα έχει σαν αποτέλεσμα την πλήρη αποτυχία.

Καθήκον , αποστολή και επιδίωξη του κάθε Δημάρχου είναι οι δικές του ενέργειες να είναι απόλυτα νόμιμες και πιστές στις διαδικασίες και να διεκδικεί νυχθημερόν ότι μπορεί να κερδίσει για τον Δήμο του. Ότι άλλο λέγεται το θεωρώ μη λογικό και το εξηγώ με το ότι στην Ελλάδα, εκούσια ή ακούσια έχουν ταυτιστεί οι έννοιες, καλοπροαίρετη κριτική και αντιπολιτευτική διάθεση. Όταν κατορθώσουμε να αντιληφθούμε  τα όρια της κάθε μίας από τις παραπάνω, και καλύτερες υπηρεσίες θα προσφέρουμε στο κοινωνικό σύνολο και περισσότερο θα βοηθήσουμε στον κοινό σκοπό, που δεν μπορεί να είναι άλλος, από την καλυτέρεψη των συνθηκών ζωής  για την περιοχή μας, σε όλα τα επίπεδα και με όλους τους τρόπους.

Το δεύτερο ζήτημα έχει να κάνει με τον στολισμό λόγω της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου σε δύο σημεία του Δήμου μας, που έχουν προκαλέσει αντιδράσεις και που έχουν ανοίξει ένα ευρύ πεδίο σχολίων και συγκρουόμενων απόψεων. Τα δύο σημεία είναι το γνωστό γεφυράκι στην παραλία και ο χώρος μπροστά από το κτήριο των φυλακών που στεγάζει τα γραφεία και την έδρα του Νομικού Προσώπου του Πολιτισμού. Έχουμε και εδώ δύο διαφορετικά ζητήματα. Όσο αφορά το γεφυράκι θεωρώ πως η οποιαδήποτε κριτική γίνεται  εκ του μη όντος. Αντί να δημιουργηθεί ένα σημείο που θα μπορούσε να διοργανώνονται  θεματικά δρώμενα, ανάλογα με την εποχή και με την επέτειο(Χριστούγεννα, Απόκριες, Γιορτή Αγίου Βαλεντίνου, Καθαρά Δευτέρα κ.α) αναρωτιούνται κάποιοι γιατί να φωτιστεί και να διαμορφωθεί προκειμένου να «κάνει παρέα» στους ερωτευμένους. Και αυτή η κριτική συνοδεύεται με μπόλικη ειρωνεία. Προφανώς γιαυτούς ο Έρωτας και οι Ερωτευμένοι, αποτελούν κενό γεγονός και ως εκ τούτου ότι τους αφορά θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με ειρωνεία. Ζητώ συγνώμη αλλά ο έρωτας και οι ερωτευμένοι, υπήρχαν , υπάρχουν και θα υπάρχουν σε πείσμα μιας εποχής που προωθεί άλλα πρότυπα και άλλου είδους ανθρώπινες σχέσεις.

Πάμε τώρα στις Φυλακές. Ένας τόπος που όλοι μας συνηθίζουμε να τον αποκαλούμε ιερό και ιστορικό χωρίς βέβαια όλα αυτά τα χρόνια οι περισσότεροι από εμάς να έχουν κάνει το παραμικρό προκειμένου να στηρίξουν αυτή τους την άποψη. Εκεί λοιπόν υπάρχει εδώ και καιρό το Νομικό Πρόσωπο του Πολιτισμού. Πολιτισμός και έρωτας βαδίζουν χέρι-χέρι εδώ και αιώνες. Όπως και Πολιτισμός και Αντίσταση. Τι ακριβώς κάνουμε στην καθημερινότητα μας για να στηρίξουμε αυτές τις τρεις έννοιες και να τις καταστήσουμε κυρίαρχες και ισχύουσες? Πότε προτείναμε –οι περισσότεροι από μας-κάτι για την αξιοποίηση του χώρου των Φυλακών? Αν ενόχλησε ο στολισμός ενός δένδρου και ξύπνησε μνήμες  γιατί κατ αντιστοιχία δεν έχουμε επαναστατήσει σε δεκάδες περιπτώσεις κατά το παρελθόν που ο χώρος κακοποιήθηκε κατ εξακολούθηση, με τρόπο πολύ δυσμενέστερο? Θεωρώ χωρίς να κάνω προσπάθεια ωραιοποίησης της ενέργειας, πως και εδώ κάποιοι έχουν βρει την ευκαιρία να υπερβάλουν. Άλλωστε δεν νομίζω πως η εικόνα ενός στολισμένου δένδρου και μάλιστα προς τιμή  του έρωτα, είναι ούτε  προσβλητική ούτε μειωτική εικόνα. Εκτός αν πρέπει να υποταχτούμε στις προσταγές της εποχής και να παραμείνουμε ανέραστοι…..

Εν ολίγοις καταλήγοντας πιστεύω πως καμιά φορά όταν θέλουμε να υπερβάλουμε και το ψάχνουμε, βρίσκουμε στην καθημερινότητα μας δεκάδες αφορμές να το κάνουμε. Ομολογουμένως όχι πάντοτε με επιτυχία.

Ζαφείρης Στέφανος

Σχετικά Άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Back to top button