ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΟΣ

Αν δεν κοιτάς εκεί που θέλεις να πας, απλά θα πας εκεί που κοιτάς(Η Ωρωπιώτικη εκδοχή του)

Ήτανε λέει μια φορά και έναν καιρό μια μάζωξη μεγάλων και σοφών ανθρώπων,που είχαν λέει συγκεντρωθεί για να κουβεντιάσουν για τον στόχο του ανθρώπου. Για το αν πρέπει να είναι μοναδικός, ή μπορεί να αλλάζει σαν τον χαμαιλέοντα ή μπορεί να αλληθωρίζει ανάλογα με τις εποχές και τις καταστάσεις ή μπορεί να τελικά να μεταβάλλεται κατά το δοκούν?

Την κουβέντα ξεκίνησε ο Αλβέρτος ο Αϊνστάιν που παίρνοντας τον λόγο τους είπε: «Αν θέλεις να ζήσεις μια ευτυχισμένη ζωή, εξάρτησε την από έναν στόχο, όχι από ανθρώπους και αντικείμενα.» .Καλά τα λες του είπε ο Λέων Τολστόι, όμως εγώ θέλω να το πάω λίγο παρακάτω. Και ανεβαίνοντας στο βήμα τους είπε: «Να έχεις έναν στόχο για όλη σου τη ζωή, έναν στόχο για ένα μέρος της ζωής σου και έναν στόχο για κάθε χρόνο. Έναν στόχο για κάθε μήνα, έναν στόχο για κάθε εβδομάδα, έναν στόχο για κάθε μέρα, έναν στόχο για κάθε ώρα και κάθε λεπτό. Και να θυσιάζεις τον μικρότερο στόχο για τον μεγαλύτερο.»(η αλήθεια είναι πως σε αυτό το σημείο μου θύμισε μια περίπτωση δικιά μας, με κάποιους που αυξομειώνουν τον στόχο με την μέρα)………..

Εκεί λοιπόν παίρνει το μικρόφωνο ο Φράνκ ο Κάφκα και λέει το μαγικό: «Υπάρχει προορισμός, αλλά όχι δρόμος. Αυτό που αποκαλούμε δρόμο είναι δισταγμός» (Μια προσέγγιση του Φράνκ που πάλι μου θύμισε την δικιά μας περίπτωση. Ρε μπας και η μη επιλογή δρόμου, έχει να κάνει με το ότι αυτοί που δεν επιλέγουν δεν θέλουν να κατηγορηθούν για διστακτικοί? σκέφτηκα)….Τότε λοιπόν ο Βόλφγκανγκ ο Γκαίτε άδραξε την ευκαιρία και έστειλε στην ατμόσφαιρα μια φράση σταθμό. « Οι δυσκολίες μεγαλώνουν όσο πιο κοντά ερχόμαστε στον στόχο»(Αυτό είναι σκέφτηκα τότε, οι άνθρωποι μας αλλάζουν στόχο ,επειδή μεγαλώνουν οι δυσκολίες)…………..Αλλά η πιο καταιγιστική τοποθέτηση ήρθε εκείνη την ώρα από τον Λέων τον Τρόσκυ που κοιτάζοντας τους με ένα ελαφρύ χαμόγελο, τους είπε: « Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα αλλά πρέπει να ξέρουμε τι είναι αυτό που αγιάζει το σκοπό»(Πραγματικά εκεί κατάλαβα πως τελικά το ζητούμενο δεν είναι το μεν ή το δε, αλλά το τι είναι αυτό που δίνει την κατεύθυνση να επιδιωχθούν ή το μεν ή το δε…..Η Ταμπακέρα δηλαδή κουμπάρε αναφώνησα…………).Την κουβέντα έκλεισε με την μοναδική του καλλιτεχνική μοναδικότητα ο Μιχαήλ ο Άγγελος που είπε ορθότατα: «Ο Μεγαλύτερος κίνδυνος για τους περισσότερους, δεν είναι μήπως βάλλουν κάποιον πολύ ψηλό στόχο που δεν θα μπορέσουν να πετύχουν, αλλά μήπως ο στόχος είναι πολύ χαμηλός και τον πετύχουν»(Να σαι καλά βρε Μιχαήλ τα είπες όλα. Τι να τους κάνεις τους στόχους τους χαμηλούς και τους εύκολους? Μπορείς να ανέβεις στην κορφή του Έβερεστ? Αν ναι κάντο…..Διαφορετικά μην υπερηφανεύεσαι πως ανέβηκες στον Προφήτη Ηλία.)……….

Ήταν πραγματικά μια υπέροχη συνάντηση και είμαι πολύ χαρούμενος που ήμουν παρών. Φεύγοντας αφού τους χαιρέτησα και τους ευχαρίστησα ερχόμενος στο χωριό, αναρωτιόμουνα στον δρόμο αν είναι δυνατόν να υπάρχουν κάποιοι που να μην έχουν αντιληφθεί μέχρι που είναι τι, μέχρι που μπορούν να αγγίζουν κάτι, μέχρι που μπορεί να αντιλαμβάνονται αν κάποιος τελικά είναι θυμωμένος ή απλά τους κάνει πλάκα? Και θυμήθηκα μια άλλη συνάντηση μου με τον Λέων τον Τολστόι που μου είχε πει ΄χτυπώντας με στην πλάτη: «Ο άνθρωπος μοιάζει με κλάσμα όπου ο αριθμητής είναι ο πραγματικός εαυτός του και ο παρονομαστής η ιδέα που έχει για τον εαυτό του. Όσο μεγαλύτερος ο παρονομαστής, τόσο μικρότερη η αξία του κλάσματος. Και όσο ο παρανομαστείς διογκώνεται προς το άπειρο, τόσο το κλάσμα τείνει προς το μηδέν.»

Καληνύχτα αγαπημένα φιλαράκια. Εγώ εδώ θα μείνω ανενημέρωτος, τρωτός, κοινός θνητός, μαθημένος να ακούει πολλά και να αντιλαμβάνεται τα δεκαπλάσια και παντοτινός εραστής των χαμένων ταξιδιών όλων των μυαλοφυγόδικων αυτής της γης, που είχαν και έχουν την ατυχία να καταλαβαίνουν τους πάντες, αλλά να μην τους καταλαβαίνει κανείς.

Ζαφείρης Στέφανος

Αμπελοφιλόσοφος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button