ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η Μαγεία της Στιγμής!

Λένε πως η ζωή αποτελείται από στιγμές.

Στιγμές διαφορετικές.

Στιγμές μοναδικές.

Και είναι αλήθεια αυτό.

Είναι όμως κάποιες από αυτές που καθορίζουν και στιγματίζουν την ίδια σου την ζωή.

Και καμιά φορά πάλι είναι μία αυτή η στιγμή.

Μία, μοναδική και μαγική.

Που ήρθε χωρίς κανείς να την αντιληφθεί, «έπαιξε» το ρόλο της, χωρίς κανείς να καταλάβει τι ακριβώς συνέβη και πέρασε σημαδεύοντας μια ζωή, μια αγάπη, μια ευτυχία.                       

Είναι εκείνες οι στιγμές που αναρωτιέσαι τι να είναι αλήθεια η ανθρώπινη ψυχή?

Έχει αρχή και τέλος?

Επηρεάζεται πραγματικά ή υποκρίνεται?

Υπάρχει στα αλήθεια ή είναι απλά ένας ποιητικός όρος?

Πως εξηγείται διαφορετικά πως δεν αντιδρούμε πάντα με τον ίδιο τρόπο?

Γιατί την μια μέρα είμαστε ευτυχισμένοι και την άλλη μέρα δυστυχείς και άκεφοι?

Και γιατί πάντα κάνουμε τα ίδια λάθη?

Εκείνα που χθες αφορίζαμε, βρίσκουμε μια δικαιολογία και τα ξανακάνουμε.                        

Από τι καλούπι άραγε φτιάχνεται ο άνθρωπος?

Και είναι πράγματι μοναδικό για τον καθένα, ή απλά αλλάζουμε στην πορεία?                                                      

Τον δρόμο του ο καθένας, τον χαράζει με τα νύχια του.

Πόντο-πόντο, μέτρο-μέτρο!                                                                                                                               

Κανένας δεν θέλει να υποφέρει, να βασανίζεται.

Όλοι τον θέλουν στρωμένο με λουλούδια.

Οι δρόμοι όμως δυστυχώς ή ευτυχώς επηρεάζονται και από άλλα πράγματα.

Από το χρήμα, από τη δόξα, από τον έρωτα, από τα λάθη.                                                                       

Και εκεί που είσαι σίγουρος πως καλά πας, πέφτεις σε ΤΟΙΧΟ.                                   

ΑΔΙΕΞΟΔΟ!

Φίλε γελάστηκες!                                                                                             

Πίσω έχεις ξαναπάει.

Το να ξαναγυρίσεις προσωρινή λύση.                                       

Μπροστά? ΤΟΙΧΟΣ!                                                                                         

Και είναι και εκείνες οι φορές που κάποια όμορφα μάτια σε κοιτούν από απέναντι και σου λένε:

Έλα παλληκαρά σε περιμένω! Αλλά μάλλον εσύ κόλλησες στην λάσπη σου!

Εκεί να δεις αδιέξοδο!                                                        

Τον κοιτάς λοιπόν τον τοίχο που βρέθηκε στον δρόμο σου και ψάχνεις τρόπους να τον περάσεις.                                                                                                                        Και τότε το πιάνεις το νόημα.                                                                                                        

Ο ΤΟΙΧΟΣ είναι δικό σου δημιούργημα.                                                                                       

Εσύ τον έστησες, γιατί κάπου δίστασες, κάπου δείλιασες.                                                  

Αν δεν σκεφτόσουν αδιέξοδα, δεν θα έπεφτες σε ένα από αυτά.                     

Οι δρόμοι οι γεμάτοι στροφούλες, έχουν σιγουριά δεν λέω.

Μικρές ταχύτητες, χωρίς προσπεράσματα και σκαμπανεβάσματα.

Πας σιγά για να φτάσεις στα σίγουρα.

Άσχετα αν τις περισσότερες φορές, όταν θα φτάσεις θα είναι ήδη πολύ αργά.

Θα έχουν σβήσει τα φώτα της γιορτής.

Και το κυριότερο δεν θα έχεις νοιώσει την έξαψη, το κοκκίνισμα, την αντάρα της ταχύτητας, την θέα του δρόμου του ανοιχτού, του ατέλειωτου.                                                                                          

Δεν θάχεις νοιώσει την μαγεία που έχουν οι φράχτες, οι ΤΟΙΧΟΙ, όταν τους προσπερνάς σύριζα και με ταχύτητα.

Επιλογή σου είναι να αφήσεις τους τοίχους για τους άλλους.

Επιλογή σου να ταξιδέψεις.

Επιλογή σου να απολαμβάνεις στο ταξίδι το κάθε τι στον δρόμο.

Ένα τοξωτό γεφύρι, ένα χιονισμένο βουνό, μια όμορφη παραλία.                                                                                                                                  Χωρίς ταξιδιωτικό χάρτη, μόνο με το ένστικτο.                                                                                            

Χωρίς πρόγραμμα , μόνο με την στιγμή με το πάθος της το ξεχωριστό.              

Ταξιδευτής περαστικός από αυτή την γη.

Καράβι που στην ουσία ποτέ δεν έπιασε λιμάνι.

Πουλί που δεν χόρτασε ποτέ να πετά, να ζυγίζει τα φτερά του.

Δελφίνι που δεν σταματά να παίζει με τα κύματα.

Αετός που ότι του αρέσει, το κατακτά με την όψη του.

Ταξιδευτής περαστικός από αυτή την γη.

Που δεν βλέπει καν τους τοίχους που στήνονται γύρω του.

Που σκέφτεται πάντα με την καρδιά και το συναίσθημα.

Που δακρύζει , που συγκινείται με τα ασήμαντα.

Που στην ουσία ψάχνει να βρει κάποιον να καταλάβει την τρέλα του.

Και όταν τον βρει, πάντα μα πάντα, χρειάζεται αγώνας και προσπάθεια προκειμένου να περάσει το ιδιότυπο τεστ, της αντοχής όλων όσων τον συνοδεύουν…….

Και η πορεία συνεχίζεται……                                                                     

Στιγμές και ψυχή, σε ένα ατέρμονο μοναδικό συναπάντημα, που ξεκινά και τερματίζει και πάλι ξεκινά, με κάθε φορά την βεβαιότητα, πως αυτή θα είναι η μοναδική και εκείνη που αναζητούσαν και κάθε φορά να αποδεικνύεται πως τελικά δεν ήταν ούτε αυτή η Ιθάκη!               

Κάθε φορά??????…….. Ίσως……       

Υ.Γ Είναι η εισαγωγή από το πρώτο μυθιστόρημα μου με τίτλο «Η Μαγεία της Στιγμής», που ολοκληρώνεται σε λίγες μέρες και ξεκινά το «ταξίδι» για την αναζήτηση μιας άλλης διαφορετικής Ιθάκης που πάντα ονειρευόμουν, πάντα ανέβαλα και τώρα στα «γεράματα» ήρθε η ώρα να το τολμήσω. Έτσι και αλλιώς και αν φτωχική την βρω, η Ιθάκη δεν θα με απογοητεύσει.Θα μου έχει χαρίσει το ταξίδι.

Ζαφείρης Στέφανος.        

Σχετικά Άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Back to top button