ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Τι σημαίνει, αλήθεια, ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο;

«Η ιστορία του ποδοσφαίρου είναι ένα θλιβερό ταξίδι από το πηγαίο στο αναγκαίο. Καθώς το ποδόσφαιρο κατέληξε να γίνει βιομηχανία, εξορίστηκε σιγά σιγά η ομορφιά που πηγάζει από την απόλαυση του να παίζεις και μόνο». Η περίφημη ρήση του Εδουάρδο Γκαλεάνο βρίσκει εφαρμογή σχεδόν σε όλο το φάσμα του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Αν ένα κομμάτι του αντιστέκεται και γεννά ακόμα ιστορίες αγάπης άνευ όρων προς το παιχνίδι, είναι το ερασιτεχνικό.

Αναλογιστείτε μια μικρή κοινωνία, ένα χωριό ή ένα νησί. Ο αντίκτυπος ενός τοπικού αθλητικού συλλόγου δύσκολα μπορεί να γίνει αντιληπτός από κάποιον που δεν το έχει ζήσει. Σε μια ρουτίνα με περιορισμένες επιλογές, σ’ έναν χειμώνα που μοιάζει ατέλειωτος και κάθε μέρα είναι ίδια με την επόμενη, η αθλητική δραστηριότητα μέσα από ένα σωματείο δίνει χρώμα. Προσφέρει κοινωνικοποίηση, άσκηση, παιχνίδι. Ο αγώνας της Κυριακής συζητιέται σ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, τόσο από εκείνους που θα παίξουν, όσο κι από όσους απλά θα παρακολουθήσουν από την κερκίδα. Το ίδιο συμβαίνει και την επόμενη. Όταν, δε, παρουσιάζονται ωραίες πορείες, άνοδοι κατηγοριών, όμορφο ποδόσφαιρο και επιτυχίες, είναι σαν η άνοιξη να διαρκεί για όλον το χρόνο.

Αφορμή για το ερώτημα του τίτλου αποτελεί η νέα ποδοσφαιρική πραγματικότητα σε μια τοπική κοινωνία σαν εκείνη που περιγράφεται παραπάνω. Σ’ αυτή της Πάρου. Φέτος, έπειτα από πολλά χρόνια συζητήσεων αποφασίστηκε η συνένωση όλων των ομάδων του νησιού, προκειμένου η Πάρος να εκπροσωπηθεί από μία, δυνατή ομάδα, η οποία θα έχει τη δυνατότητα να κοιτάξει κατάματα τους μεγάλους αντίπαλους των Κυκλάδων και να διεκδικήσει κάτι καλύτερο από το «ταβάνι» των ομάδων τα προηγούμενα χρόνια. Ως εδώ όλα καλά. Η ισχύς εν τη ενώσει. Αρκεί όμως να μην κλείνει η Ένωση αυτή τον δρόμο προς όλους όσοι θέλουν απλώς να παίξουν, για τη χαρά του παιχνιδιού.

Τι σημαίνει αυτό; Με τη δημιουργία της νέας ομάδας, έπαψαν να υπάρχουν όλες οι υπόλοιπες σε επίπεδο ανδρών. Διατηρήθηκαν ως ακαδημίες, ως φυτώρια δηλαδή για μικρά παιδιά. Τι γίνεται όμως μ’ εκείνους που θέλουν μια ομάδα για να παίξουν απλά μπαλίτσα;
Να πηγαίνουν προπονήσεις, να δίνουν τους αγώνες τους τις Κυριακές και να απολαμβάνουν απλά και μόνο το παιχνίδι; Έμειναν χωρίς επιλογή. Και δεν είναι μόνο αυτοί. Παιδιά που είχαν το ποδόσφαιρο ως μέρος της ζωής τους, που η μπάλα έπαιζε σημαντικό ρόλο στην ισορροπία ανάμεσα στη δύσκολη καθημερινότητα με το σχολείο και τα φροντιστήρια, βρέθηκαν ξαφνικά στο τέλος των σχολικών τους χρόνων χωρίς το τόσο σημαντικό αυτό κομμάτι της ρουτίνας τους. Είτε γιατί λόγω των υποχρεώσεών τους δεν έχουν τον χρόνο να ακολουθούν στις προπονήσεις τους υπόλοιπους και άρα δεν υπολογίζονται για τη νέα ομάδα, είτε γιατί απλά δεν ανήκουν στην ελίτ και δεν τους ενδιέφερε και ποτέ να ανήκουν. Ήθελαν απλά να παίζουν. Μεγαλύτεροι σε ηλικία που επιθυμούσαν απλά να αθλούνται ή να ξεφεύγουν αποτελώντας μέρος μιας ομάδας, έμειναν επίσης ξεκρέμαστοι. Ακόμα και άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με το νησί και βρέθηκαν χειμώνα σε αυτό για επαγγελματικούς λόγους, είχαν το ποδόσφαιρο ως έναν τρόπο κοινωνικοποίησης. Πλέον αυτά παύουν να υπάρχουν.

Η συντήρηση μιας ανδρικής ομάδας κοστίζει. Σε αντίθεση με τις ακαδημίες που αποφέρουν έσοδο, δεν έχει κέρδη από συνδρομές. Στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο της Ελλάδας του 2020 όλες οι άλλες μορφές χρηματοδότησης παραμένουν πενιχρές, αν δεν υπάρχουν άτομα που βάζουν το χέρι στην τσέπη. Είναι σίγουρα κι αυτός ένας λόγος που δεν πάλεψαν πολλοί για να διατηρήσουν το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο ανδρών ζωντανό στο νησί. Μισό λεπτό όμως. Αν ήταν αυτός ο μοναδικός άξονας, τότε θα είχαν καταποντιστεί τα πάντα.

Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο συνεχίζει να υπάρχει γιατί σε κάθε περιοχή υπάρχει μια χούφτα τρελών, διατεθειμένων να βάλουν χρήματα από την τσέπη τους για να παίξουν μπάλα, να πλένουν τις φανέλες τους στα πλυντήρια των σπιτιών, να διανύουν ατελείωτα χιλιόμετρα για να πάρουν μέρος σε πρωταθλήματα, να θαλασσοπνίγονται με καρυδότσουφλα για να μην μηδενιστούν, να σπαταλούν αργίες για να δουλέψουν οι ίδιοι στο γήπεδο της ομάδας της γειτονιάς τους.

Το παιχνίδι, όπως έλεγε ο αείμνηστος Χρίστος Χαραλαμπόπουλος, είναι μια περιπλάνηση από τη νίκη στην ήττα, από το μηδέν στο ένα, από το καλό στο κακό, από το τίποτε στο κάτι και αντίστροφα. Γι’ αυτό είναι τόσο γοητευτικό. Νεκρώνοντάς το μόνο και μόνο για την αθλητική επιτυχία, δεν χάνεται η μαγεία απλά από το γήπεδο. Χάνεται από όλη την τοπική κοινωνία…

Θάνος Σαρρής

acadimies.gr

Υ.Γ του Enimerosi 360: Ένα κομμάτι που αν και είναι πιο παλιό επειδή συμφωνώ απόλυτα το αναδημοσιεύω με αφορμή την κατάσταση του δικού μας ΠΑΣ Ωρωπός και τις επικείμενες προσπάθειες συγκρότησης νέου Δ.Σ. Προσπάθειες που δεν είναι τωρινό φαινόμενο, ούτε προφανώς είναι κάτι που θα αλλάξει με τα χρόνια. Όσο το Ερασιτεχνικό Ποδόσφαιρο βασίζεται στην τρέλα κάποιων ολίγων που είτε επειδή έχουν κάποιο παιδικό απωθημένο, είτε επειδή αγαπούν το ποδόσφαιρο, είτε επειδή έχουν κάποιον “εκκολαπτόμενο Μαραντόνα”, είτε επειδή μέσα από αυτή την ενασχόληση βρίσκουν διέξοδο και ευκαιρία προσφοράς, είτε επειδή τελικά πιστεύουν σε αυτό που λέμε μαγεία του ερασιτεχνικού αθλητισμού, τόσο η επιβίωση του θα γίνεται δυσκολότερη και τόσο θα φαντάζει κάτι μη διαχειρήσιμο.

Δεν σας κρύβω πως σκέφτηκα προς στιγμήν να ασχοληθώ ξανά. Δεν σας κρύβω πως έκανα και κάποιες σχετικές “επαφές” με κάποιους που έχουμε κοινές ανησυχίες και κοινές αντιλήψεις για το ποδόσφαιρο. Το “έψαξα” λοιπόν.

Κάποια στιγμή τηλεφώνησα σε έναν καλό φίλο, “ποδοσφαιράνθρωπο” παλιό και του ζήτησα την γνώμη του γιαυτή μου την σκέψη. Με ρώτησε λοιπόν με αφοπλιστική ηρεμία: Έχεις παρέα? Έχεις ανθρώπους μαζί σου που να βάλουν πλάτη και να σταθούν στα δύσκολα? Τους μέτρησα τότε. Ήταν πραγματικά πολύ λίγοι. Και έκανα πίσω.

Γιατί πραγματικά το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο είναι τρέλα και απαιτεί παρέα. Χωρίς αυτά τα δυο χαρακτηριστικά δεν είναι τίποτα. Καταδικασμένο να αποτύχει και να βαδίσει σε “μία από τα ίδια” πορεία.

Δεν είμαι αισιόδοξος και πραγματικά λυπάμαι για αυτό. Λυπάμαι για όλα αυτά τα παιδιά που αγαπούν τη μπάλα και θέλουν να χαίρονται το παιχνίδι. Λυπάμαι για τα όσα μπορούν να αναπτυχθούν και να ανθίσουν μέσα από την ενασχόληση με το παιχνίδι και τις χαρές τους. Λυπάμαι γιατί σε μια κοινωνία απολύτως βραχυκυκλωμένη από μια διαρκή προσπάθεια αναζήτησης κερδών και μόνο κερδών, η ενασχόληση με τον Ερασιτεχνικό Αθλητισμό καθίσταται κάτι απολύτως αδιανόητο και κάτι μη ρεαλιστικό.

Θα μου πεις, τι ψάχνεις τώρα? Εδώ χάθηκε η “μπάλα” και συ μιλάς για μπάλα?

Ζαφείρης Στέφανος

Σχετικά Άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button