ΩΡΩΠΟΣ

«Κέντρο Ιστορίας, Δημοκρατίας και Πολιτισμού» στις Φυλακές Ωρωπού. Ένα όνειρο δεκαετιών γίνεται πραγματικότητα

«Σήμερα στην Ιστορία του τόπου μας ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο και μια νέα αφετηρία προόδου και ανάπτυξης ξεκινά να ξετυλίγεται στα μάτια και στις σκέψεις μας.

Νιώθω πραγματικά συγκινημένος και απόλυτα δικαιωμένος που πίστεψα και πάλεψα αυτό το όνειρο.

Το όφειλα στη γενιά που έγραψε την ιστορία αυτού του ηρωικού τόπου.

Το όφειλα στις γενιές που έρχονται.

Στις γενιές που θα πρέπει να είναι περήφανες για όσα οι παλιότεροι τους άφησαν παρακαταθήκη.

Στις γενιές που δικαιούνται ένα καλύτερο αύριο, πιο φωτεινό, πιο πολιτισμένο, πιο ανθρώπινο, πιο δημοκρατικό.

Και συ λαέ βασανισμένε…μην ξεχνάς τον Ωρωπό…

#Το_ταξίδι_συνεχίζεται….»

Έτσι κλείνει την σημερινή του δήλωση ο Δήμαρχος Ωρωπού Γιώργος Γιασημάκης με αφορμή την ανακοίνωση της έγκρισης του ποσού των 6,7 εκατομμυρίων ευρώ για την δημιουργία του «Κέντρου Ιστορίας, Δημοκρατίας και Πολιτισμού» στον Ιερό χώρο των παλιών φυλακών Ωρωπού.

Και είναι πράγματι μια Ιστορική μέρα για την περιοχή του Ωρωπού. Είναι μια αφετηρία πάνω στην οποία «πατώντας» ο Δήμος Ωρωπού μπορεί να «πετάξει» σε άλλες λεωφόρους ανάπτυξης και προόδου. Όλοι εμείς που μεγαλώσαμε σε αυτόν τον τόπο, που πήγαμε Σχολείο στα μυθικό αυτό μέρος, ονειρευτήκαμε την αναζωογόνηση και την αξιοποίηση του, με τρόπο ιστορικά επιβεβλημένο και με σεβασμό στα όσα προσέφερε στην σύγχρονη Ελληνική Ιστορία.

Στις ποιο φλογερές συζητήσεις μας , στα πιο απατηλά μας όνειρα, στα πιο μακρινά μας σχέδια, πάντα μα πάντα αυτή η κουβέντα πρωταγωνιστούσε και πάντα μας γέμιζε υπερηφάνεια και συγκίνηση.

Δεν θυμάμαι ποτέ προεκλογικό φυλλάδιο οποιασδήποτε υποψήφιας δημοτικής παράταξης που να μην το περιείχε με μεγάλα γράμματα: «Ανάπλαση του Ιστορικού χώρου των φυλακών».

Και δεν θυμάμαι τέλος και ούτε έναν υποψήφιο ή και ενεργό Δήμαρχο που να μην το ανήγγειλε, να μην το ξεκινούσε και τελικά να μην το εγκατέλειπε , είτε λόγω έλλειψης πόρων, είτε λόγω γραφειοκρατικών αγκυλώσεων, είτε λόγω αλλαγής προτεραιοτήτων.

Αυτή ήταν η πραγματικότητα μέχρι πριν από δύο χρόνια. Μια πραγματικότητα που είχε γίνει απολύτως αποδεκτή από όλους και που τελικά κατέληγε στην βεβαιότητα που με πικρία εκφράζαμε:

«Δεν βαριέσαι, εκεί τίποτα δεν πρόκειται να γίνει………»

Λίγοι εκείνοι οι «γραφικοί»-επιτρέψτε μου να τους πω έτσι, γιατί έτσι τους χαρακτήριζαν για χρόνια τώρα οι κάθε λογής «κρατούντες» που συνέχιζαν να το πιστεύουν, να το παλεύουν και να το ονειρεύονται. Δεν θα γράψω ονόματα, γιατί αφενός όλοι τα γνωρίζουν, και αφετέρου γιατί ξέρω πως η σεμνότητα και οι κοινωνικές τους αντιλήψεις και θέσεις δεν θα τους ευχαριστούσαν με ένα απλό ευχαριστώ και με ένα χτύπημα στην πλάτη. Δεν το έκαναν άλλωστε γιαυτό.

Ώσπου περίπου δύο χρόνια πριν, τον Οκτώβρη του 2019 ο Δήμαρχος Γιώργος Γιασημάκης ξεκίνησε κόντρα στα πιστεύω δεκάδων «ειδημόνων» να ξετυλίγει το κουβάρι των δυνατοτήτων μιας ιστορικής ευκαιρίας. Οι περισσότεροι στο άκουσμα μιας τέτοιας είδησης άκοπα και χωρίς δεύτερη σκέψη, είπαν : Δεν βαριέσαι μία από τα ίδια. Και αυτό σαν πιθανότητα είναι το απολύτως αναμενόμενο.

Όμως τελικά όταν κάποιος που κατέχει μια θέση που του εμπιστεύτηκε μια ολόκληρη κοινωνία, έχει θύμησες, έχει αντίληψη, έχει πολιτικά κότσια και θέληση, μπορεί να αποδείξει με τον αγώνα του, πως “τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες τον άγριο Ποσειδώνα, δεν θα τους βρούμε μπροστά μας, αν η ψυχή μας δεν τους στήνει εμπρός μας.

Ο Γιώργος Γιασημάκης λοιπόν το «πήρε πάνω του» το εγχείρημα και με την θέρμη και την αγάπη που το περίβαλλε έπεισε ακόμα και τους πιο δύσπιστους πως ότι λέει το εννοεί και πως ο Ωρωπός αξίζει αυτή την Ιστορική ευκαιρία και αυτή την οφειλόμενη τιμή. Μια ιστορική ευκαιρία που αν δουλευτεί σωστά ανοίγει διάπλατα μια άλλη λεωφόρο δημιουργίας και δράσης και δίνει στα νιάτα του τόπου μας μια άλλη ελπιδοφόρα αυριανή προοπτική, με ευκαιρίες και με συγκινήσεις, σε ένα κέντρο που θα συνδιαλέγονται και θα ανταλλάσσουν ιδέες, εμπειρίες και πιστεύω, τα νιάτα όλου του κόσμου.

Εκεί που ο Μανώλης, ο Μίκης, Ο Ανδρέας και τόσοι άλλοι , έδωσαν με τον αγώνα τους «σάρκα και οστά» σε αυτό που σήμερα αποκαλούμε Ελληνική Δημοκρατία, εκεί που χιλιάδες αγωνιστές απέδειξαν πως ο λαός όταν ενωθεί και παλέψει για τα ιδανικά και για τα δικαία του, τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στον αγώνα του.

Εκεί λοιπόν ξεκινά από αύριο το καινούργιο μεγάλο «ταξίδι».

Για την Ιστορία, για τον Πολιτισμό, για την Δημοκρατία.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι πως αυτή η τεράστια νίκη και αυτή η τεράστια επιτυχία ανήκει στο μεγαλύτερο μέρος της στον Δήμαρχο Γιώργο Γιασημάκη. Τόλμησε κάτι πολύ δύσκολο, σε μια εποχή μάλιστα που οι κυβερνώντες δεν είναι αυτοί που ταιριάζουν με την περίσταση-αλλά προς τιμήν τους πείστηκαν και πραγματοποίησαν κάτι που άλλοι στο παρελθόν, αν και ήταν πολύ πιο κοντά ιδεολογικά δεν του έδωσαν σημασία και δεν βοήθησαν στην πραγματοποίηση του-κόντρα σε όσα ίσχυαν, κόντρα στις πιθανότητες και στην πεπατημένη και παλεύοντας νυχθημερόν κατάφερε να το φέρει σε πέρας. Μάλλον επειδή και ο ίδιος από μικρός, μεγαλωμένος σε ένα πολιτικό περιβάλλον που είχε αυτό το ιερό μέρος στο επίκεντρο και στις προτεραιότητες του, ήθελα να πετύχει αυτό που τότε ονειρευόμαστε και που σήμερα ήρθε η ώρα να το ζήσουμε, ασπρομάλληδες πια, αλλά το ίδιο συγκινημένοι και το ίδιο δακρυσμένοι. Και μαζί με μας δεκάδες συμπολίτες μας που δεν το πρόλαβαν και που σίγουρα σήμερα χαίρονται μαζί μας από ψηλά.

Το να γράψω μπράβο και συγχαρητήρια στον Γιώργο Γιασημάκη το θεωρώ και περιττό και μη απαραίτητο. Ξέρω πως περισσότερο από όλους μας εκείνος είναι που δεν θα το ήθελε μιας και το θεωρούσε χρέος του όλο αυτό. Το να ζητήσω όμως από όλους μας, ανεξάρτητα με το που ανήκουμε και ανεξάρτητα από το τι θα ψηφίσουμε στο μέλλον, να στοιχηθούμε κάτω από αυτή την μεγάλη προσπάθεια και να δώσουμε αγώνα προκειμένου να γίνει το όνειρο όσο το δυνατόν πιο σωστή πραγματικότητα, το θεωρώ απολύτως αναγκαίο και επιβαλλόμενο από την ιστορικότητα της στιγμής. Για τον τόπο μας και για τις γενιές που έρχονται.

Υ.Γ 1: “Η Νίκη έχει πάντα πολλούς πατεράδες ενώ η ήττα είναι πάντα ορφανή”. Το παραθέτω απλά για τροφή προς σκέψη. Όπως επίσης θέλοντας να προλάβω αυτά που θα έρθουν θα ήθελα να ζητήσω από όλους αυτούς που πρόθυμα τις μέρες που θα έρθουν θα ανακαλύψουν αντιπαροχές, καθρεφτάκια για ιθαγενείς και άλλες περίεργες ιστορίες, να σταθούν μια φορά στο ύψος των περιστάσεων, να ξεπεράσουν τις όποιες τους πικρίες και την όποια τους απογοήτευση και να σταθούν δίπλα στο Κέντρο Πολιτισμού, Ιστορίας και Δημοκρατίας, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς υστεροβουλία και χωρίς εγωισμούς.

Υ.Γ 2: Απόψε θα ήθελα να είμαι  στο μυαλό και στην ψυχή του επί χρόνια συνοδοιπόρου μου και πολιτικού μου «αδερφοποιητού» Χριστόφορου Κούτσουρη. Του ανθρώπου που ταύτισε εδώ και δεκαετίες την ύπαρξη του με το χώρο των φυλακών και με την απίστευτη δύναμη και προσφορά που θα μπορούσε αυτός ο χώρος να έχει σε παγκόσμια κλίμακα. Μόνος, ρομαντικός, «γραφικός» για τους υπεράνω, «μυαλοφυγόδικος» για τους κρατούντες, ονειροπόλος και αμετανόητος, έδωσε την μάχη του για αυτή την Ιθάκη και σήμερα που η δικιά του Αργώ «πιάνει λιμάνι» ξέρω πως θα νοιώθει ένας επαναστάτης εικοσάρης, έτοιμος να ταιριάξει ότι δημοκρατικό και επαναστατικό υπάρχει σε αυτό τον κόσμο με ότι πιο ποιητικό και ότι πιο πολιτισμένο μπορεί να φανταστεί κάποιος. Καμιά φορά τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα. Μόνο που για να γίνουν χρειάζονται παντού και πάντα κάποιοι «Χριστόφοροι». Και ας τους λείπει μπόι. Έχουν απίστευτο ύψος ΨΥΧΗΣ!

Ζαφείρης Στέφανος

Σχετικά Άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button