ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ζήστε! Δεν υπάρχει άλλη επιλογή, ούτε άλλος δρόμος

Σήμερα που για μια ακόμα φορά ένας νέος δικός μας άνθρωπος έφυγε για το ταξίδι χωρίς επιστροφή, παλεύοντας για όλους και με όλα, σήμερα που τελικά επιστρέφει το ερώτημα αν αξίζει να αγωνιζόμαστε και να διεκδικούμε, σήμερα που ο πόνος ανακατεύεται με τον θυμό και γεμίζει την ατμόσφαιρα ανάμικτα συναισθήματα, σήμερα που η ζωή στέλνει τα δικά της μηνύματα, σήμερα που η μελαγχολία φυσιολογικά έχει καταλάβει τους πάντες και τα πάντα, εμφανίζεται πάλι και πάλι αμείλικτη η πραγματικότητα να σου φωνάζει: Ζήσε φίλε πριν να είναι αργά!!!!!

Ζήσε την μέρα, τις στιγμές, τις λεπτομέρειες, τα μικρά και τα ασήμαντα.

Αγκάλιαζε τους δικούς σου ανθρώπους, κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο, χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

Η ζωή είναι όμορφη και μοναδική. Ζήσε φίλε πριν έρθει εκείνη η μέρα που θα ανακαλύψεις πως όλα ήταν μια ανοησία και πως όλα όσα κυνηγούσες δεν οδηγούσαν πουθενά, μιας και τα αφήνεις στην μέση ξεκινώντας το ταξίδι χωρίς επιστροφή. Και το χειρότερο? Τότε θα είναι πολύ αργά για δάκρυα…

Ακριβώς τέσσερα χρόνια πριν σαν σήμερα έχανα εντελώς ξαφνικά έναν υπέροχο φίλο-συγγενή-αδερφό ξαφνικά και αναπάντεχα. Και αυτός ήθελε αλλά δεν πρόλαβε.

Πριν 3,5 χρόνια έχασα τον αδερφό μου. Αυτό το θηρίο. Τον ωραιότερο δικηγόρο της Αθήνας. Έφυγε χωρίς να προλάβει να δώσει ούτε τα μισά από όσα ήθελε και μπορούσε. Έφυγε και άφησε ένα ατέλειωτο κενό που μεγαλώνει……..

Ζήστε παιδιά…… Ζήστε πριν να είναι αργά….

Φτιάχνω, φτιάχνω βάρκα με χαρτί
στην τσέπη μέσα να χωράει.
Ψάχνω, ψάχνω πόρτα στη γιορτή
κι η νύχτα αυτή με μαρτυράει.

Μου `λεγε η καρδιά μακριά από μένα φύγε,
χαλάλι όμως τόσος δρόμος.
Φύγε, θα ζω εγώ πληγές για δυο

Ζήστε ρε! Οι άνθρωποι φωνάζουν κάτω
Ζήστε ρε! Ταξίδι τ’ όνειρό σου κάνω
Ζήστε ρε! Βγαίνω έξω μες στο κρύο
κορμί μου φεύγω απόψε και ζωή μου θα σου `χω δυο φτερά

Ζωή, ζωή μου σ’ έχω πάντα απ’ το χέρι
έλα μωρό μου, πάμε, το σκάμε σ’ ένα αστέρι.
Δες μου αν μου μοιάζει λίγο το φεγγάρι
Κάτι απ’ τα μάτια σου, κάτι έχει πάρει

Έστελνα sms κρυφά στον εαυτό μου
καρδιά μου, εσένα είχα θεό μου
Βγες! Βγες κι οι δυο να πούμε αντίο…

Ζήστε ρε! Οι άνθρωποι φωνάζουν κάτω
Ζήστε ρε! Κανείς δεν ξέρει αν έχει παρακάτω..
Ζήστε ρε! Η αγάπη όλα τα νικά
γι’ αυτό δώσε φόρα στη χαρά, στην πλάτη απάνω τα `χω τα φτερά

Γι’ αυτό σας λέω απόψε:
Ζήστε ρε! Κι αυτός ο δρόμος θα παγώσει
Ζήστε ρε! Μπορεί με δάκρυα απόψε να το στρώσει
Ζήστε ρε! Δε ζει κανείς χωρίς καρδιά
Άσε πάλι έξω τα κλειδιά, θα ξαναρθώ

Θα ξαναρθώ…

Υ.Γ Το κείμενο το έγραψα πριν από λίγο από ένα δωμάτιο του Νοσοκομείου Σωτηρία(σαν συνοδός ευτυχώς) μαθαίνοντας το δυσάρεστο νέο του χαμού ενός υπέροχου συντρόφου, ενώ ταυτόχρονα παρακολουθώ διπλανές ιστορίες ανθρώπων που προφανώς είχαν πολλά να κάνουν, τα αμέλησαν ή δεν τα πρόλαβαν και τώρα “κρέμονται” από το αποτέλεσμα μια εξέτασης για να μάθουν αν τελικά θα μπορέσουν να συνεχίσουν να ψάχνουν την τελειότητα και το απόλυτο. Ενδεχομένως αν το αποτέλεσμα αυτής της εξέτασης είναι κακό, θα αρχίσουν να σκέφτονται γιατί τα έκαναν όλα αυτά και γιατί “χάθηκαν” σε αυτό τον δρόμο. Μα θα είναι αργά.

Η Ζωή είναι λίγη και δυστυχώς λήγει……..

Ζαφείρης Στέφανος

Σχετικά Άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Back to top button